— Papá... — disse, poñéndome seria e colléndolle as mans —. Pasei seis anos sufrindo por ti. E ti pasaches seis anos sufrindo por unha inxustiza. Mamá marchou hai moito tempo, e a dor que cargamos case nos destrúe. Pero agora estamos aquí. Eu atopei o meu camiño con Rodrigo, e quero que ti atopes o teu tamén.

Intentou desviar a mirada, pero non o deixei.

— O que quero dicir é que te mereces ser feliz, papá. En todos os sentidos. Se Fátima che saca esa sonrisa na cara, non sintas culpa nin medo.