(Perspectiva de Rodrigo)

Estaba parado no vestíbulo da mansión, mirando a Mariana baixar as escadas… Iba en vaqueiros, cunha camiseta cómoda e arrastrando unha maleta. Púxoseme un nudo no estómago ao momento. Aquel obxecto nas súas mans parecía un sinal de alarma parpadeando en vermello no meu sistema de seguridade.

— ¿Mariana? — A voz saiume máis ronca do que pretendía —. ¿A onde vas con iso?

Parou no último grao, suspirou e colocouse as lentes. O seu xesto era unha mestura de dozura e determi