Henry levou Patrícia a um restaurante simples, escondido numa rua de paralelepípedos ladeada por árvores floridas. O lugar tinha mesas de madeira rústica, toalhas de tecido xadrez e o cheiro acolhedor de comida caseira pairando no ar.
— Que lugar aconchegante! — exclamou Patrícia, sorrindo ao observar as famílias reunidas e o som suave de risos infantis ao fundo.
— Meus amigos me trouxeram aqui uma vez… gostei tanto que quis te trazer também — disse Henry, puxando a cadeira para ela antes de