เลยหกโมงเย็นมาแล้วตอนที่แม่มาถึงหน้าประตูบ้านพร้อมตะโกนเสียงดัง"อรุณี อรุณี" ฉันรีบออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม่กำลังหิ้วถุงหลายใบไว้ในมือ "เร็วเข้าสิ นังเด็กโง่ ไม่เห็นหรือไงว่ามันหนัก"อารมณ์ของแม่บูดบึ้งเหมือนอย่างเคย สันต์คงจะทำหรือพูดอะไรไม่เข้าหูแม่แน่ ๆ และแน่นอนว่าสุดท้ายแล้วแม่ก็จะมาระบายความหงุดหงิดใส่ฉัน"นี่คือของชำสำหรับเดือนนี้ เอาไปเก็บให้เข้าที่เข้าทาง หล่อนก็รู้ว่าสันต์เกลียดความรก แล้วก็อีกอย่าง ห้ามหยิบอะไรไปกินโดยไม่ได้รับอนุญาต ถ้าหิวก็บอกฉัน แล้วฉันจะแบ่งไว้ให้""โห นี่ฉันหยิบของกินในบ้านตัวเองไม่ได้เลยหรือไง""หุบปากไปเลย นังเด็กบ้า ไม่อย่างนั้นฉันจะตบให้ฟันร่วงกับมุกตลกฝืด ๆ ของหล่อน หล่อนก็รู้ว่าเงินค่าของชำพวกนี้ไม่มีเงินของหล่อนแม้แต่บาทเดียว หล่อนไม่ได้ช่วยอะไรเลยในบ้านหลังนี้""ฉันก็อยากทำงานเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ต้องมาคอยดูแลอลิสาให้แม่ไง"ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกถึงฝ่ามือที่ฟาดลงมาบนใบหน้าอย่างจัง กรงเล็บของแม่พร้อมจะตะปบฉันอยู่เสมอ"หล่อนไม่มีสิทธิ์มาเถียงฉัน หล่อนคิดว่ากำลังคุยกับเพื่อนเล่นข้างถนนอยู่หรือไง ฉันเหนื่อยกับความก้าวร้าวของหล่อนเ

"อรุณี อรุณี"ฉันหันไปมองและเห็นอิสราเพื่อนของฉัน เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าคราม ปล่อยผมสีบลอนด์สยาย และกำลังเดินโบกมือให้ฉัน"ฉันนึกว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว รุณี" เธอสวมกอดฉัน"อิส เธอไม่รู้หรอกว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น ไอสวะสันต์นั่นมันพยายามจะข่มขืนฉัน" ฉันพูดปนสะอื้น นึกถึงภาพที่ไอ้สารเลวนั่นสัมผัสร่างกายของฉัน"อะไรนะ" เธอตอบอย่างไม่เชื่อหูฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง เธอสวมกอดและร้องไห้ไปกับฉัน"เราจะหาทางออกกัน รุณี เธอจะไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง""เธอคิดจะทำอะไรหรือ""ฉันมีใบอนุญาตเดินทางที่พ่อแม่เซ็นไว้แล้ว และฉันก็ซื้อตั๋วไว้แล้วด้วย เธอแค่ขึ้นรถบัสไปแทนฉันก็พอ""เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง เธอจะตกรถนะ""เดี๋ยวฉันซื้อตั๋วใหม่แล้วค่อยเดินทางพรุ่งนี้ก็ได้ อีกอย่าง มหาวิทยาลัยก็เพิ่งจะเปิดเทอมอาทิตย์หน้าด้วย""แล้วพ่อแม่เธอจะว่ายังไงล่ะ" ฉันถามด้วยความกังวล ฉันมีปัญหาของฉันก็จริง แต่ฉันไม่อยากให้เพื่อนต้องมามีปัญหากับพ่อแม่เพราะฉัน"ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันหาข้ออ้างเอง ฉันจะบอกว่ามัวแต่เถลไถลอยู่ในร้านสะดวกซื้อจนตกรถ ฉันสามารถจัดการได้น่า""ฉันไม่รู

"คุณโอฬารคะ แกอายุได้กี่วันแล้วคะ""สองวัน""แกได้รับการเจาะเลือดที่ส้นเท้าหรือยังคะ" ฉันถามด้วยความสงสัย"อะไรนะ" เขาตอบเหมือนไม่รู้ว่ามันคืออะไร"มันเป็นการตรวจที่จำเป็นมากนะคะ ต้องทำในช่วงวันแรก ๆ ของทารกแรกเกิด เพื่อคัดกรองโรคบางอย่างตั้งแต่เนิ่น ๆ ค่ะ""เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน วันนี้เราจะไปซื้อของที่จำเป็นก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปตรวจสุขภาพทุกอย่างที่จำเป็น ตกลงไหม" เขาตอบอย่างหมดความอดทน"ตกลงค่ะ"ระยะทางที่เหลือเต็มไปด้วยความเงียบงัน เมื่อเรามาถึงเมืองหลวง ร้านแรกที่เราแวะคือร้านขายคาร์ซีทและเปลเด็ก จากนั้นเราก็ไปที่สำนักงานทะเบียนราษฎร ฉันนั่งอยู่ใกล้ประตูทางออก มองดูถนนข้างนอกระหว่างที่ชายคนนั้นรอคิว ฉันถึงกับคิดว่าแม่ของเด็กอาจจะโผล่มาแจ้งเกิดลูกชายตัวเองด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่มีวี่แววใด ๆ มีคิวก่อนหน้าเขาอยู่สามคิว ระหว่างที่รอ ฉันก็เกิดไอเดียที่สุดบรรเจิดขึ้นมา ฉันเหลือบไปเห็นร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่ติดกับสำนักงานทะเบียนราษฎร ฉันจึงตัดสินใจจะไปซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองสักสองสามชุดฉันอุ้มทารกน้อยเดินเข้าไปในร้านแล้วหยิบชุดชั้นใน เสื้อผ้าห้าตัว กางเกงสามตัว และชุดกระโปรงอีกสองชุด ฉั

"ถูกไล่ออกหรือคะ" หัวใจฉันแทบจะหยุดเต้น "เกิดอะไรขึ้นคะคุณท่าน ฉันทำอะไรผิดหรือคะ""หล่อนคิดว่าฉันโง่นักหรือไง นังเด็กบ้า" เขาลุกขึ้นอย่างหงุดหงิดและเดินตรงมาหาฉัน "อรุณี หล่อนอาศัยอยู่ในเมืองหลวง อายุครบสิบแปด และมีหมาพินเชอร์ที่ถูกผีสิง" ฉันรู้สึกได้เลยว่าขากำลังตัวสั่น "หล่อนคิดจริง ๆ หรือว่าฉันจะยอมให้ใครก็ไม่รู้เข้ามาในบ้านฉันโดยไม่สืบประวัติก่อนหรือ"ฉันถูกจับได้แล้ว"ขอโทษค่ะคุณท่าน ฉันโกหก ฉันควรจะบอกความจริงตั้งแต่แรก""สายไปแล้ว" เขาตะโกน "รู้ไหมว่าอะไรที่ทำให้ฉันประหลาดใจที่สุด ความสามารถและความเร็วในการแต่งเรื่องโกหกของหล่อนไง""ฉันต้องการงานนี้มากจริง ๆ นะคะ และ...""หุบปากซะ" เขาตะโกนอีกครั้ง "ถ้ามีสิ่งเดียวที่ฉันเกลียดที่สุดในโลกใบนี้ ก็คือคำโกหก รู้ไว้ซะ ฉันอยากให้หล่อนเก็บข้าวของทุกอย่างแล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้""แต่นี่มันดึกมากแล้วนะคะ"วินาทีนั้นเขาเดินเข้ามาใกล้ฉันมากจนฉันกลัวปฏิกิริยาของเขา มันเหมือนกับเหตุการณ์เดจาวูเลยล่ะ"แล้วฉันต้องแคร์ด้วยหรือไง" เขาลดเสียงลง "หล่อนไม่ใช่หรือที่ชอบร่อนเร่ไปมาตอนกลางคืน""คุณรู้ได้อย่างไรคะ" ฉันไม่เข้าใจว่าเข

เมื่ออยู่ในห้อง ฉันก็เริ่มทบทวนสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังเผชิญ ฉันอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ อาศัยอยู่ในบ้านของคนแปลกหน้า ห่างไกลจากตัวเมือง และต้องดูแลเด็กทารกที่ไม่รู้ว่าแม่ของแกเป็นใคร ฉันจะไม่ได้รับเงินเดือนอีกต่อไปแล้ว แถมยังถูกเจ้านายมองว่าเป็นคนโกหกอีก ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่อีกต่อไปได้แล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรเลย ฉันเริ่มเก็บข้าวของที่มีอยู่น้อยนิดใส่กระเป๋า ตอนนั้นเองที่น้องภูมิเริ่มร้องไห้ ฉันอุ้มแกขึ้นมาและพบว่าตัวแกร้อนจี๋ ฉันหยิบยาจากกล่องยาเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้ป้อนให้แก แล้วก็พาแกไปอาบน้ำ หวังว่าไข้จะลดลงฉันยังไม่ได้กินมื้อเช้าหรือมื้อเที่ยงเลย ฉันตัดสินใจว่าจะไม่กินอะไรในบ้านหลังนี้อีกแล้ว เพื่อที่โอฬารจะได้ไม่คิดว่าฉันอยู่ที่นี่แค่เพื่อแลกกับอาหารและที่ซุกหัวนอน แน่นอนว่าการพักอยู่ในบ้านหลังนี้ แม้จะไม่ได้รับเงินเดือนสักบาท ก็ยังปลอดภัยกว่าการออกไปร่อนเร่โดยไม่รู้ชะตากรรมว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่ฉันเริ่มผูกพันกับเด็กทารกคนนี้แล้ว การทิ้งแกไปคงทำให้ฉันใจแตกสลายแต่พอถึงห้าโมงเย็น ความหิวก็เล่นงานฉันอย่างหนัก น้องภูมิอาการดูดีขึ้นแล้ว ฉันจึงลงไปชั้นล่างตามลำพังโดยถือเครื่องด