Laurie acabava de chegar ao portão de Bonie e apertava Luna contra o peito com tanta força, a dor de ter que se afastar a corroía. A menina dormia tranquila novamente. Aquela paz infantil era o ponto de equilíbrio de Rachel.
— Bonie… — Laurie chamou, a voz baixa, mas carregada de urgência.
Bonie surgiu no batente da porta com a testa franzida, os cabelos presos de qualquer jeito, claramente confusa com a expressão da amiga.
— O que foi? Você está pálida. Aconteceu alguma coisa com o Alexander?
Laurie hesitou. Olhou novamente para Luna, ajeitou o cobertor sobre o corpinho pequeno e respirou fundo.
— Eu preciso que você cuide dela. Agora. Não sei por quanto tempo. Deixei tudo escrito a respeito de alguns cuidados especiais que ela precisa, prometo de explicar tudo melhor depois.
Bonie arregalou os olhos.
— Laurie, do que você tá falando? Onde você vai? E por que você tá com essa cara de quem vai… — ela parou, engolindo seco — …desaparecer?
Laurie segurou as mãos da amiga com força.
— C