(Perspectiva de Mariana)

O telefonillo soou a primeira hora da tarde, cando estaba no salón tentando equilibrar o portátil no colo e unha cunca de té na man. Eliete respondeu, e debuxóuselle un sorriso na cara.

—É a túa tía, Mariana. Vera.

—Déixaa pasar. E vai preparando o café, que esta non se vai pronto.

Coñecía á tía Vera. Cando viña de visita, era sempre cunha misión. E misión, na súa cabeza, significaba pasarse horas no salón, tomando café, contando historias e dándome consellos sobre a mi