O sol de final de tarde dourava a encosta da Serra da Mantiqueira, filtrando raios quentes entre as agulhas das araucárias e os canteiros vibrantes de hortênsias que ornamentavam Roseiras. O ar frio da montanha trazia o perfume inconfundível do solo úmido misturado ao aroma festivo de broas assadas na hora, café caipira fumegante e pernóis assados com ervas finas.
A praça central de Roseiras — antes um pacato quadrilátero de paralelepípedos rodeado por casarios coloniais e pelo coreto centenári