Inicio / Todos / PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT / Capítulo 21 - Capítulo 30

Todos los capítulos de PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Capítulo 21 - Capítulo 30

32 chapters

POV ni MATHILDAHindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon—nakatayo rito sa isang puting damit na hindi ko man lang pinili. Ang puso ko ay parang bagyo ng emotyon, hello-hello ang saya at lungkot habang hinaharap ko ang kasalang ito.Pagtingin ko sa salamin, ang repleksyon ko ay nagpapaalala sa akin sa kanya—kay Paula. Tuwing nakikita ko ang gown na ito, bumabalik ako sa araw na pinilit niya akong piliin ito at kinuha ang can ay akin talaga.At simula nang dumating si Fredric, hindi siya nagsalita o tumingin man lang sa akin. Nakatitig lang siya sa phone niya, walang emosyon. Ang ilang bisita ay sumusulyap sa akin nang may pangungutya—malamang na mga pinsan ni Fredric, na nag-eenjoy sa bawat segundo ng panlalait nila sa pekeng kasalang ito.“Mathilda, magsisimula na ang kasal mo. Ano'ng nararamdaman mo?”Mahina ang bosses ni Papa habang hinahaplos niya ang pisngi ko. Ang lambot ng haplos niya ay lalong nagpapagulo sa puso ko.Pagkatapos ay tumugtog na ang musika—ang melodiya na

POV ni MathildaHalos isang oras matapos naming matanggap ang balita bago kami makarating ni Fredric sa ospital. Naipit kami sa matinding trapiko, at bawat minutong lumilipas ay lalo lamang nagpapalala ng kaba ko. Halos hindi ako mapakali, desperadong makakuha ng kahit anong balita tungkol sa kalagayan ng aking ama. Hindi na muling tumawag si Mrs. Rosa, at ang katahimikang iyon ang lalo pang nagpalala sa aking takot.Tahimik akong nanalangin—hindi, nagsusumamo talaga—na huwag na sanang dagdagan pa ng Diyos ang mga pagsubok sa buhay ko.“Mathilda...”Si Mrs. Rosa ang unang taong nakita ko nang bumukas ang pinto ng elevator. Namamaga ang kanyang mga mata sa kaiiyak. Agad niya akong nilapitan at niyakap nang mahigpit.“Ano po ang nangyari, Mrs. Rosa?” tanong ko habang sumisilip sa likuran niya.May ilang taong nakaupo sa harap ng emergency room, lahat ay nakayuko. Ang katahimikan, ang kanilang anyo, ang bigat ng hangin—parang may sinisigaw na masamang balita na hindi kayang sabihin ng mg

KASALUKUYANG PANAHON – Setyembre 10, 2017POV ni FredricIsang buwan na ang lumipas mula nang ikasal kami ni Mathilda, at sa totoo lang, pakiramdam ko ay para akong pinaparusahan araw-araw.Hindi ko nga alam kung paano ito ilalarawan.Ang paggising tuwing umaga na katabi ang mukha niya ay parang bangungot.Pero nakakatawa dahil minsan, naaawa rin ako sa kanya.Lubos nang nagbago ang buhay niya. Hindi na siya nagtatrabaho, tinitiis niya ang bawat masasakit na salitang ibinabato ko sa kanya, at hanggang ngayon ay nagluluksa pa rin siya sa pagkawala ng kanyang ama.Malamang impiyerno ang destinasyon ko.May isa pang nakakainis na bagay.Ginagamit ko si Mathilda bilang panakip-butas tuwing pupunta ako kay Paula.Siya lang ang dahilan kung bakit nakakapagtagal ako sa labas nang hindi ako pinapagalitan ni Grandma. Sinasabi ko kay Grandma na magkasama kami ni Mathilda sa mga club o kaya naman ay nag-eenjoy bilang bagong kasal.Napakababaw na dahilan, pero gumagana.At sa kung anong dahilan,

POV ni MathildaMahapdi ang mga mata ko, at pakiramdam ko'y nilalagnat ang buong katawan ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Sinubukan kong maghintay, pero sobrang tagal na.Halos apat na oras nang wala si Fredric.Sa totoo lang, apat na oras ang karaniwang pinakamababang oras na ginugugol niya kasama si Paula. Pero ngayong gabi, hindi ko na talaga kaya.Dapat ko na ba siyang tawagan?Bago pa ako makapagdesisyon, biglang bumukas ang pinto ng sasakyan.At naroon sila.Sina Fredric at Paula.Magkasama.Sumakay si Paula sa likurang upuan, at kahit hindi ko gaanong makita ang mukha niya sa madilim na ilaw, nasilayan ko ang isang mapanuksong ngiti sa kanyang labi.“Hi, Mathilda— ay! Ang init mo!” gulat na sabi ni Paula nang mahawakan niya ang braso ko. “Baby, nilalagnat siya. Mukhang mataas ang temperatura niya.”Hinawakan ni Fredric ang noo ko.“Oo nga. Sinabi niyang masama ang pakiramdam niya. Bahala na. Uuwi na tayo pagkatapos nito.”Mahinang tumawa si Paula.“Naku, sanay na siguro si

POV ni Fredric"May mabuti akong balita at may masamang balita rin, baby. Binigyan ako ni Grandma ng honeymoon tickets papuntang Bora Bora! Maaari nating gamitin ito bilang pagkakataon para makalayo—tayong dalawa lang. Pero sa kasamaang-palad, mukhang mas mabilis na umuusad ang drama tungkol sa pagbubuntis kaysa sa inaasahan natin. Hinimatay si Mathilda at nag-panic si Grandma, kaya agad niya itong dinala sa OB-GYN. Sinubukan ko siyang pigilan."Ipinadala ko ang mensaheng iyon kay Paula habang pasulyap-sulyap kay Mathilda, na mahimbing pa ring natutulog matapos mawalan ng malay nang halos dalawang oras.Hindi ko kailanman naisip na darating ang araw na maiipit ako sa isang silid kasama siya.Dapat nasa opisina ako ngayon.Pero dahil sa “surprise honeymoon” ni Grandma, naipasa na niya ang lahat ng trabaho ko sa ibang tao para sa susunod na sampung araw.Hindi ko rin matagalan ang amoy ni Mathilda.Matapang.Mabigat.At may kakaibang maasim na bahid.Hindi ko maintindihan.Matagal ko na

POV ni Fredric“Pasensya na, Doktor—maaari po bang ulitin ninyo ang sinabi ninyo? Sigurado po ba kayong hindi kayo nagkamali?”Oo, wala akong pakialam kung magmukha akong bastos o parang isang malamig na tao sa harap ng balitang dapat sana’y ikatutuwa ko.Ayoko lang malubog sa gulong ito.O baka naman—baka buntis na talaga si Mathilda bago pa niya ako pinakasalan.Kung ganoon, magkakaroon ako ng lehitimong dahilan para mas mabilis siyang iwan.“Hayaan mong ako ang magpaliwanag,” sabi ni Grandma habang marahang tumatawa. “Minsan kailangang ulit-ulitin kay Fredric ang isang bagay bago niya paniwalaan. At ngayon, kung mamarapatin ninyo, pupuntahan ko muna ang magiging apo ko—at ang napakaganda kong manugang!”Halos lumulutang siya habang naglalakad palayo.Magaan ang kanyang mga hakbang at halatang punung-puno ng saya.Siyempre naman.Matagal nang hinihintay ni Grandma ang himalang ito.Kung totoo ngang buntis si Mathilda, siguradong wala nang makakapantay sa kanyang kaligayahan.“Napak

POV ni MathildaHanggang ngayon, hindi pa rin ako makawala sa pagkalito.Marahil ay parang baliw na akong pakinggan—tutal, matagal na akong nakulong sa baluktot na dramang ito bago pa man naganap ang kasal.Pero ang ginawa ni Paula sa pagkakataong ito ay higit pa sa lahat ng naisip ko.Nakakatakot ang kontrol niya sa bawat hakbang na ginagawa namin.Paano niya nagawang manipulahin ang isang bagay na kasing seryoso ng pagbubuntis?Maaaring si Paula na ang pinakanakakatakot na babaeng nakilala ko.Hindi dahil maingay siya o malupit.Kundi dahil hindi mahulaan ang kanyang isip.Matalas.Matuso.At kayang-kayang itago ang kasamaan sa likod ng isang kaakit-akit na ngiti.Isang katok sa pinto ang nagpabalik sa akin sa realidad.Napigil ang hininga ko habang hinihintay kung sino iyon.“Mathilda, apo ko, gising ka na ba?”Ah.Siyempre.Si Mrs. Rosa.Tumayo ako mula sa kama at binuksan ang pinto.“Hello po, Mrs. Rosa. Tuloy po kayo.”Ang mainit niyang ngiti at mahinahon niyang presensya ay pal

POV ni FredricTinabig ko si Paula habang papasok sa apartment niya, bakas ang pagkainis sa mukha ko. Sinasadya kong iwasan ang halik na ibibigay sana niya.Nababaliw na ba ako?Hindi.Inilalabas ko lang ang galit at pagkadismayang kumukulo sa loob ko—galit kay Paula dahil sa pagiging padalos-dalos niya, dahil sa sobrang tapang niyang isakatuparan ang mga plano niya nang hindi man lang ako kinokonsulta.Pero tila wala siyang pakialam.Nakatayo siya sa harap ng salamin, abala sa paglalagay ng face mask na para bang walang nangyari. Hindi man lang niya tinanong kung bakit napakasama ng mood ko.“Paula?”“Ano?”Lintik.Hindi man lang siya tumingin sa akin.Patuloy lang siyang nakatitig sa sarili niyang repleksiyon.Para bang tinatapakan ang natitira kong pagmamataas.“Hindi nakakatawa ito. Pumunta ako rito para makipag-usap, hindi para panoorin kang mag-skincare. Seryoso na.”“Maaari ka namang magsalita habang ginagawa ko ito,” malamig niyang sagot. “Wala akong pasensya para sa bigla-big

POV ni FREDRIC“Paalam, baby. Ipaalam mo sa akin kapag ayos na ang lahat para bukas.”Hinalikan ko ang mga labi ni Paula, ayaw ko pang kumilos, ayaw ko pang umalis. Pero ano pa ang magagawa ko? Kung hindi ako uuwi, tiyak na mawawalan ng bait ang lola ko. At sa totoo lang, anong dahilan pa ba ang maiimbento ko ngayon? Alam na alam niyang hindi ako ang tipo ng taong nakikipagkwentuhan lang sa mga business associate nang ilang oras.Alas-tres na ng hapon—walo na akong oras na wala sa bahay. Higit pa roon, kinuha na ng uncle ko ang trabaho ko. Isang mabigat at hindi mapakaling pakiramdam ang gumapang sa dibdib ko. May masamang mangyayari.“Hey, bakit ka nakatulala diyan? Ano ang iniisip mo?” Hinawakan ni Paula ang mukha ko.“Wala. Gusto ko lang… sana mas matagal pa tayong magkasama,” pag-amin ko. “Pero dahil aalis tayo para sa bakasyon bukas, dapat yata magpakabait muna ako. Kapag ibinigay na ni Lola ang schedule, tatawagan kita—susunduin ka ni Ray at dadalhin ka roon.”Plano kong kumbins

POV ni MATHILDAMalamig pa rin ang pakikitungo ni Fredric sa akin—hindi pa rin nawawala ang galit niya simula nang mahuli siya ni Mrs. Rosa sa penthouse ni Paula.Sa totoo lang, inaasahan ko na ang reaksyong ito. Pero hindi ko nagawang lumapit sa kanya. Natatakot akong madismaya si Mrs. Rosa. Masyado na akong lumayo, masyado kong ginampanan nang maigi ang papel ko sa malaking panlilinlang na ito. Naging malupit ako—ang bida sa pinakamalaking kasinungalingan ng buhay ko.“Bilisan mo, Mathilda! Alas-siyete na at hindi ka pa handa? Dapat ay alas-otso tayo aalis! Akala mo ba libre ang paghihintay ng mga piloto? Ayaw kong ma-late—kahit isang minuto lang!”Biglang pumasok si Fredric sa silid sa pangalawang pagkakataon, nag-uutos na parang kasalanan ko ang pagkaantala na ito.Pero halatang ilang oras na akong handa. Nakapack na ang maleta ko. Nag-shower ako ng alas-sais at nakabihis na nang buo, nakaupo sa tabi ng gamit ko—kalmado, handa, naghihintay. Si Fredric naman, nagtatakbo pa sa loob

Capítulo Anterior Capítulo Siguiente

Escanea el código para leer en la APP