PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT

POV ni Mathilda

Setyembre 28, 2017

Ano ang pinakamalaking pagsisisi na naranasan mo? Kung tatanungin ako, ang pinakamalaki kong pagsisisi ay ang pagpapakasal kay Fredric.

Oo, ito na marahil ang pinakamasakit na kasal sa mundo.

Lahat ng kuwento tungkol sa masasamang asawa at mga babaeng napilitang magpakasal dahil sa utos ng isang lola—akala ko noon sa pelikula lang iyon nangyayari.

Pero sa totoong buhay? Nangyari iyon sa akin.

Kung maibabalik ko lang ang kasal na naganap isang buwan na ang nakalipas, marahil hindi magiging ganito kasaklap ang lahat.

“Ano’ng ginagawa mo sa kama ko? Lumabas ka diyan!”

Lumingon ako sa kanan, kung saan nakatayo ang isang matangkad na lalaki na may lumang marka sa kaliwang dibdib. Masama ang titig niya sa akin. Siya ang asawa ko, si Fredric Liam Smith.

Ano pa bang magagawa ko kapag ganito siya? Siyempre, agad akong lalayo sa kanya.

Walang lambing, walang halik, ni anumang uri ng kaligayahan. Ang tanging pagkakataong naging mabait siya sa akin ay kapag kasama namin ang kanyang lola, si Rosa.

Si Rosa ang taong pinaka-nagmamahal sa akin sa pamilyang ito. Hindi ko kailanman binabalewala ang pag-aalaga niya, at malaki ang utang na loob ko sa kanya.

“Ginoong Fredric, bukas may schedule ka para sa—”

“Tumahimik ka! Alam ko ang schedule ko bukas. Bakit mo pa sinasabi? Kailan ka pa naging sekretarya ko? Inaabala mo ba ako?”

Kita niyo? Hindi pa nga ako tapos magsalita, agad niya akong pinutol. Huwag na kayong magtaka sa tawag ko sa kanya—tinatawag ko siyang Ginoong Fredric, hindi mahal o sinta.

“Pasensya na, Ginoong Fredric. Hindi ko iyon sinasadya, pero sinabi iyon ng sekretarya mo. Hindi raw kayo makontak at urgent daw ang meeting.”

Masama niya akong tiningnan at agad kinuha ang cellphone niya sa mesa.

“Sa susunod, dumiretso ka na sa punto. Sabihin mo lang na kailangan kong buksan ang telepono ko. Hindi mo kailangang makialam o ayusin ang schedule ko, naiintindihan mo? Huwag mo na akong gambalain ulit! Kailangan kong magpahinga matapos magpanggap na masaya sa lintik na kasal na ’to.”

Hindi ko siya masisisi. Kung may dapat sisihin, kami iyon ni Rosa.

Nag-alala si Rosa sa buhay ko matapos mamatay ang mga magulang ko. Kilala ko na ang pamilyang ito mula pagkabata.

Ang tatay ko, si Goyle, ay driver ni Rosa. Halos dalawampung taon siyang nagtrabaho para sa kanya.

Ah… ang alaala kung gaano katapat ang tatay ko kay Rosa, at kung paano niya ako dinadala noon para maglaro sa bakuran nila—nakakalungkot isipin.

May kirot sa dibdib ko. Kumusta na kaya ang tatay ko sa langit? Magkasama na kaya sila ni mama?

Naputol ang pag-iisip ko nang tumunog ang cellphone ni Fredric. Agad siyang tumayo at ngumiti habang tinitingnan ang screen.

“Baby, hinintay kitang makatulog! Nasaan ka?”

Isang malambing na boses na puno ng saya—isang bagay na hindi ko kailanman natatanggap mula sa kanya. Nahulaan niyo ba kung sino ang kausap niya?

Kung hindi, sasabihin ko na. Isang sikat na modelo—si Paula. Oo, si Paula ang nobya ni Fredric.

Marahil nagtataka kayo kung paano agad lumabas ang lahat ng masamang bagay sa loob lang ng isang buwan ng kasal. Simple lang—ipinaliwanag ni Fredric ang lahat noong araw ng kasal namin.

“Bilisan mo, umalis na tayo,” sabi niya, halatang nagmamadali papuntang banyo.

Hindi pa rin ako gumagalaw mula sa sofa. Saan niya ako dadalhin sa ganitong oras ng gabi?

“Hoy! Ano’ng hinihintay mo?! Hindi mo ba narinig ang utos ko?!” sigaw ni Fredric habang kumakatok sa pintuan ng banyo.

Agad akong tumayo at pumunta sa aparador para kumuha ng damit. Isang puting sweater at itim na pantalon ang pinili ko.

Paglabas niya ng banyo, halata ang inis sa mukha niya.

“Ang bagal at wala kang silbi. Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung bakit ka mahal ng lola at ipinakasal sa akin. Ano bang halaga mo? Hindi ka na nga maganda, mabaho ka pa! Nakakadiri na makasama ka sa kama, Mathilda!”

Nanghina ang mga paa ko. Ang mga salitang iyon ay parang apoy na sumunog sa dibdib ko ngayong gabi. Wala akong nagawa kundi pigilan ang luha at agad pumasok sa banyo.

Ano ba ang magagawa ko? Lalaban ba ako?

Nangako ako kay Rosa at sa tatay ko na kakayanin ko ang kasal na ito.

Ang tanging pag-asa ko ay balang araw, magbabago ang lahat.

Oo… umaasa akong unti-unting magbabago ang tingin ni Fredric sa akin. Hindi man ako maganda, pero ang puso ko ay laging handang mahalin siya nang buong-buo.

**

“Gaano ka na katagal diyan?! Kahit mag-ayos ka, hindi pa rin kita magugustuhan. Wala namang nagbago—mukha ka pa ring nakakainip at pangit sa suot mong ’yan.”

Agad akong sinalubong ng masasakit na salita pagpasok ko sa kotse. Yumuko lang ako at isinuksok ang seatbelt.

Parang lumapit ang ulo ni Fredric sa akin. Inamoy niya ako. Ano bang problema? Mabaho ba ako?

“Yak! Ang baho mo! Hindi ba kita binigyan ng pera dalawang araw na ang nakalipas? Bakit hindi ka bumili ng pabango?”

“Gumamit ako ng pabango, Ginoong Fredric. Ito lang ang kaya ko. Pasensya na, pero hindi naman po ganoon kalakas ang amoy ko.”

“Hindi umaabot sa ilong ko ang murang pabango mo, naiintindihan mo? Dapat alam mo kung sino ang kasama mo ngayon. Hindi mo makukuha ang pagmamahal ko, pero asawa pa rin kita. Makikisalamuha ka sa mga importanteng tao, at dadalhin ka ng lola ko sa maraming lugar. Kaya matuto kang gumamit ng mamahaling pabango—huwag mong ipahiya ang pamilya namin!”

Tumunog ang cellphone niya. Nakita kong kumikislap ang pangalan ni Paula sa screen na nakalagay malapit sa gear ng kotse. Ngayon alam ko na kung saan kami pupunta.

Sinagot niya ang tawag. “Oo, baby, papunta na ako. Hintayin mo ako.”

Pagkatapos noon, umandar na ang kotse. Ang radyo lang ang maririnig sa tahimik na gabi na lampas na sa hatinggabi.

Sa salamin sa likod, kumikislap ang engrandeng mansyon na pinapangarap ng maraming babae. Tiningnan ko si Fredric—napakagwapo niya.

Anong klaseng panaginip ba ang pinasok ko?

Nasa iisang kotse ako kasama ang taong matagal ko nang hinahangaan.

Ah… kung sana nangyari ang lahat dahil sa pag-ibig.