POV ni Mathilda

Mas gusto kong manatili sa bahay kaysa sumama sa tanghalian ngayon.

Mas lalo lang nakakainis ang pakikitungo ni Fredric. Hindi niya ako kailanman tiningnan nang may kabaitan. Bukod pa doon, sinabi pa niya na kailangan kong baguhin ang itsura ko para maging katulad ng mga supermodel ngayon.

Nakakalungkot.

Hinahangaan ko si Fredric. Siya ang una kong minahal. Mula pagkabata hanggang ngayon na 23 na ako, maraming beses na kaming nagkita. Pero nanatili siyang malamig at hindi man lang ako binati.

Pero normal lang iyon. Sino ba ang gustong bumati sa isang kakaiba at nerd na babae tulad ko? Puno ng tigyawat, sobrang payat, at may kulot na buhok na lalong nagpapapangit sa akin.

“Kumusta ka na, Mathilda? Ayos lang ba ang lahat?” tanong ni Ginang Rosa, na nagpagising sa akin mula sa pag-iisip. Ngumiti ako at sumagot, “Opo, maayos naman ang lahat.”

“Hindi naman mahirap ang pagiging kahera. Pero kung maging direktor ka ng malaking kumpanya, doon ka magkakaroon ng sakit ng ulo,” sabi ni Fredric.

Oo, bigla siyang sumali sa usapan namin. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lang ang galit niya sa akin.

Sa pagkakaalala ko, palagi naman akong maayos sa kanya. Alam kaya niya na may gusto ako sa kanya?

“Naiintindihan ko. Abala si Fredric nitong mga nakaraan. Maraming trabaho kaya nai-stress siya. Kahit nga ang mga tao sa bahay, nakakatanggap ng masasakit na salita mula sa kanya. Huwag mo na lang pansinin ang sinabi niya. Lahat ng trabaho ay may pressure at responsibilidad,” sabi ni Ginang Rosa.

Mukhang hindi komportable at medyo naguguilty siya habang nagsasalita.

Napangiti at tumango na lang kaming tatlo. Sigurado akong nasaktan ang nanay ko sa sinabi ni Fredric.

Sabi ng mama ko, likas na malamig at medyo rebelde si Fredric. Pero hindi ko siya masisisi. Hindi rin naman madali ang buhay niya, kahit mukhang ganoon sa paningin ng iba.

Sa kabila nito, ang charm niya at ang pagiging malamig niya sa akin… parang lalo lang akong naaakit. Mali ba na mahalin ko siya nang palihim kahit isa lang akong simpleng babae?

“Lola, ayokong istorbohin ang plano mo, pero may lakad ako mamaya kasama si Paula. Gusto ko siyang makasama at mamasyal. Matagal pa ba? Medyo nagmamadali siya kasi sasamahan ko siya sa isang modeling agency—may audition siya.”

Napatingin si Fredric sa lola niya. Hindi man niya sinabi nang malakas, narinig ko pa rin. Mukhang hindi napansin ng mga magulang ko ang usapan.

“Sino si Paula?” tanong ni Ginang Rosa.

Biglang kumabog ang dibdib ko. Ilang beses nang nagpapalit ng nobya si Fredric, pero ngayon… gusto kong malaman kung sino si Paula. Siguro dahil narinig ko ang pangalan niya.

“Ipapakilala ko siya mamaya. Pwede bang bilisan natin, lola?” medyo reklamo ni Fredric.

Mukhang espesyal ang babaeng iyon. Kung sana ako na lang iyon… pero wala, hindi naman mahalaga ang pangarap ng isang tulad ko.

Agad kong ibinaling ang tingin ko sa pagkain nang mapansin kong tumingin si Fredric sa akin. Baka isipin pa niyang pinagmamasdan ko siya.

“Goyle, kung ayos lang sa’yo, gusto kong sumabay sa’yo pauwi mamaya. May urgent na lakad si Fredric. Ayos lang ba?” tanong ni Ginang Rosa sa mga magulang ko.

Siyempre, pumayag sila.

Pagkatapos noon, tumayo si Fredric at iniwan kami. Ni hindi man lang siya nagpaalam. Napakalamig ng mukha niya. Pero alam kong sa loob niya, masaya siya dahil makikita niya ang babaeng gusto niya.

Minsan naiisip ko… bakit ang unfair ng buhay? Kung hindi ko makuha ang lalaking mahal ko, pwede bang bigyan man lang ako ng kaunting saya ng Diyos?

**

Paula.

Hindi!

Paulit-ulit ang pangalang iyon sa isip ko.

Parang ito na ang pinakamasamang araw ng buhay ko mula nang lihim akong humanga kay Fredric. Bakit ba ako naaapektuhan nang ganito sa pangalang iyon? Sinubukan ko pang hanapin kung sino si Paula sa social media, pero wala akong nakita.

Alas-onse na ng gabi. Dapat tulog na ako, may trabaho pa ako bukas ng alas-siyete. Pero hindi mapigilan ng isip ko—paulit-ulit ang malamig na tingin ni Fredric at ang pangalan ng babaeng iyon.

“MAHAL!”

Ang matinis na sigaw mula sa kwarto ng mga magulang ko ay agad sumira sa lahat ng iniisip ko tungkol kay Fredric.

“Ano po ’yun, ma… MAMA!”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko. Nakahandusay ang nanay ko sa sahig, may bula ang bibig. Nanghina ang mga tuhod ko.

“Tawagan mo ang ambulansya! Tawagan mo ang ospital, Mathilda!”

Tumango ako habang tumutulo ang luha. Agad akong tumawag para humingi ng tulong. Buti na lang, maayos akong nakapagsalita kaya mabilis na naiparating ang impormasyon.

Umiiyak ang tatay ko habang yakap ang nanay ko. Natatakot ako… may nangyari bang masama sa kanya? Ano bang nainom niya?

Napaupo ako sa sahig, hawak ang telepono. Kahit dumating na ang ambulansya at isinakay na ang katawan ng nanay ko, hindi pa rin ako makagalaw.

“Mathilda, tara na.”

Hinawakan ng tatay ko ang kamay ko. Namamaga ang mukha niya sa kaiiyak.

Umaandar na ang ambulansya habang palabas pa lang kami ng bakuran, nasalubong namin si Ginang Rosa.

“Bakit bumagsak ang mama mo?”

“Iyan din ang tanong ko. Kakagaling lang niya sa banyo tapos bigla siyang bumagsak na may bula sa bibig. Ano pa bang magagawa ko kundi sumigaw?” sagot ng tatay ko.

Mabilis ang takbo ng sasakyan. Tumigil ang usapan. Katahimikan.

**

Naupo kami sa harap ng ICU, puno ng takot. Halos kalahating oras na, pero wala pa ring balita mula sa doktor o nurse.

Masakit na ang kamay ko sa kakapiga ko rito para lang mabawasan ang kaba.

“Magiging okay ba si mama, papa?”

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko na iyang tinanong. Halos hindi na ako pinapansin ng tatay ko.

Parang sagot sa tanong ko, biglang bumukas ang pinto ng ICU at lumabas ang isang doktor. Agad kaming tumayo at lumapit.

“Kumusta po ang asawa ko?” tanong ng tatay ko.

Tiningnan siya ng doktor… at umiling.

Agad tumakbo ang tatay ko papasok ng ICU. Naiwan akong nakahawak sa kamay ng doktor.

“Ipaliwanag mo! Ano’ng nangyari?! Hindi ko maintindihan ang ibig mong sabihin!”

“Pumanaw na ang iyong ina… dahil sa overdose ng sleeping pills.”

Nabitawan ko ang kamay ng doktor. Napaupo ako.

Totoo ba…? Patay na si mama?

Bakit nangyayari ang lahat ng ito… Diyos ko?