POV ni MathildaSetyembre 28, 2017Ano ang pinakamalaking pagsisisi na naranasan mo? Kung tatanungin ako, ang pinakamalaki kong pagsisisi ay ang pagpapakasal kay Fredric.Oo, ito na marahil ang pinakamasakit na kasal sa mundo.Lahat ng kuwento tungkol sa masasamang asawa at mga babaeng napilitang magpakasal dahil sa utos ng isang lola—akala ko noon sa pelikula lang iyon nangyayari.Pero sa totoong buhay? Nangyari iyon sa akin.Kung maibabalik ko lang ang kasal na naganap isang buwan na ang nakalipas, marahil hindi magiging ganito kasaklap ang lahat.“Ano’ng ginagawa mo sa kama ko? Lumabas ka diyan!”Lumingon ako sa kanan, kung saan nakatayo ang isang matangkad na lalaki na may lumang marka sa kaliwang dibdib. Masama ang titig niya sa akin. Siya ang asawa ko, si Fredric Liam Smith.Ano pa bang magagawa ko kapag ganito siya? Siyempre, agad akong lalayo sa kanya.Walang lambing, walang halik, ni anumang uri ng kaligayahan. Ang tanging pagkakataong naging mabait siya sa akin ay kapag kasa

POV ni MathildaMas gusto kong manatili sa bahay kaysa sumama sa tanghalian ngayon.Mas lalo lang nakakainis ang pakikitungo ni Fredric. Hindi niya ako kailanman tiningnan nang may kabaitan. Bukod pa doon, sinabi pa niya na kailangan kong baguhin ang itsura ko para maging katulad ng mga supermodel ngayon.Nakakalungkot.Hinahangaan ko si Fredric. Siya ang una kong minahal. Mula pagkabata hanggang ngayon na 23 na ako, maraming beses na kaming nagkita. Pero nanatili siyang malamig at hindi man lang ako binati.Pero normal lang iyon. Sino ba ang gustong bumati sa isang kakaiba at nerd na babae tulad ko? Puno ng tigyawat, sobrang payat, at may kulot na buhok na lalong nagpapapangit sa akin.“Kumusta ka na, Mathilda? Ayos lang ba ang lahat?” tanong ni Ginang Rosa, na nagpagising sa akin mula sa pag-iisip. Ngumiti ako at sumagot, “Opo, maayos naman ang lahat.”“Hindi naman mahirap ang pagiging kahera. Pero kung maging direktor ka ng malaking kumpanya, doon ka magkakaroon ng sakit ng ulo,” s

POV ni FredricHindi ko alam kung bakit ako pinasama ng lola ko sa babaeng ito. Diyos ko… hindi pa kailanman nakasakay sa kotse ko ang isang estranghera tulad ni Mathilda.Paano kung madumihan ng kulot niyang pulang buhok ang likod na upuan? Malinis ba talaga siya para umupo sa mamahalin kong sasakyan?Naiinis ako.Buti na lang, mabait at maunawain si Paula. Hindi ako nagkamali sa pagpili sa kanya bilang nobya ko.Sa loob ng tatlong buwan naming pagiging malapit, kumbinsido akong siya na ang magiging asawa ko balang araw. Parang biro pakinggan… pero totoo, mahal ko siya.Masasabi kong si Paula ang unang babaeng nagpaunawa sa akin na maging seryoso. Dati, laro lang para sa akin ang mga babae at kagandahan.Iba si Paula. Binuksan niya ang puso ko sa pag-ibig. Naintindihan ko kung gaano kaseryoso ang isang relasyon. Maganda siya—sa mukha at sa ugali.Sayang nga lang, parang hindi siya gusto ng lola ko. Tuwing binabanggit ko kung gaano kami nagiging malapit ni Paula, malamig lang ang reak