Inicio / Todos / PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT / Capítulo 1 - Capítulo 10

Todos los capítulos de PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Capítulo 1 - Capítulo 10

16 chapters

POV ni MathildaSetyembre 28, 2017Ano ang pinakamalaking pagsisisi na naranasan mo? Kung tatanungin ako, ang pinakamalaki kong pagsisisi ay ang pagpapakasal kay Fredric.Oo, ito na marahil ang pinakamasakit na kasal sa mundo.Lahat ng kuwento tungkol sa masasamang asawa at mga babaeng napilitang magpakasal dahil sa utos ng isang lola—akala ko noon sa pelikula lang iyon nangyayari.Pero sa totoong buhay? Nangyari iyon sa akin.Kung maibabalik ko lang ang kasal na naganap isang buwan na ang nakalipas, marahil hindi magiging ganito kasaklap ang lahat.“Ano’ng ginagawa mo sa kama ko? Lumabas ka diyan!”Lumingon ako sa kanan, kung saan nakatayo ang isang matangkad na lalaki na may lumang marka sa kaliwang dibdib. Masama ang titig niya sa akin. Siya ang asawa ko, si Fredric Liam Smith.Ano pa bang magagawa ko kapag ganito siya? Siyempre, agad akong lalayo sa kanya.Walang lambing, walang halik, ni anumang uri ng kaligayahan. Ang tanging pagkakataong naging mabait siya sa akin ay kapag kasa

POV ni FredricPitong buwan ang nakalipas — Pebrero 27, 2017Bata, gwapo, at mayaman. Sino ba naman ang ayaw mapunta sa ganitong posisyon?Ako si Fredric Liam Smith. Isang 26-anyos na lalaki. Tama, inilalarawan ng mga salitang iyon ang buhay ko.Napapalibutan ba ako ng mga babae? Siyempre!Hindi ako isang tanga o walang kwentang lalaki. Hindi ako yung tipong magpapakulong lang sa bahay. Kailan ko pa mae-enjoy ang kayamanan ng lola ko na parang walang katapusan? Bukod pa doon, isa rin akong direktor sa kumpanya ng diamante ng lola ko.Ngayong araw, makikipagkita ako kay Paula. Sino ba ang hindi nakakakilala sa sikat na modelong iyon? Magandang katawan, magandang mukha. Ah… hindi na ako makapaghintay na maging akin siya.Tok… Tok…Narinig ko ang katok sa pinto. Sumigaw lang ako, “Pasok.”“Ang ganda naman ng araw. Tingnan mo ang apo ko—gwapo na nga, tamad pa rin at nasa kama pa.”“Lola?”Nataranta ako at agad na tumayo mula sa kama. Iginagalang ko ang lola ko—siya na lang ang natitira sa

POV ni MathildaMas gusto kong manatili sa bahay kaysa sumama sa tanghalian ngayon.Mas lalo lang nakakainis ang pakikitungo ni Fredric. Hindi niya ako kailanman tiningnan nang may kabaitan. Bukod pa doon, sinabi pa niya na kailangan kong baguhin ang itsura ko para maging katulad ng mga supermodel ngayon.Nakakalungkot.Hinahangaan ko si Fredric. Siya ang una kong minahal. Mula pagkabata hanggang ngayon na 23 na ako, maraming beses na kaming nagkita. Pero nanatili siyang malamig at hindi man lang ako binati.Pero normal lang iyon. Sino ba ang gustong bumati sa isang kakaiba at nerd na babae tulad ko? Puno ng tigyawat, sobrang payat, at may kulot na buhok na lalong nagpapapangit sa akin.“Kumusta ka na, Mathilda? Ayos lang ba ang lahat?” tanong ni Ginang Rosa, na nagpagising sa akin mula sa pag-iisip. Ngumiti ako at sumagot, “Opo, maayos naman ang lahat.”“Hindi naman mahirap ang pagiging kahera. Pero kung maging direktor ka ng malaking kumpanya, doon ka magkakaroon ng sakit ng ulo,” s

POV ni MathildaNgayon ang araw na pinakakinamumuhian ko.Ang Marso 1, 2017 ang pinaka-kakila-kilabot at pinakamalungkot na araw.Ang kabaong na nakabaon na sa lupa ay nananatiling bangungot para sa akin. Nawalan ako ng ina. Wala nang babaeng magtatanggol sa akin kapag inaapi ako ng mga kaklase kong mas maganda ang buhay.Saan ko ilalabas ang mga luha at pagod na patuloy na gumugulo sa akin?Wasak ang aking ama. Mula pa kaninang umaga, hindi siya lumalabas ng kwarto. Tumanggi siyang pumunta sa libing ni mama, kahit noong huling beses na binuksan ang kabaong. Hindi niya kinaya na makita iyon.“Mathilda, nakikiramay ako sa pagkawala mo.”Isang mainit na yakap ang ibinigay sa akin ni Ginang Rosa na kakarating lang sa libingan.Tumango lang ako habang pinupunasan ang mga luhang hindi tumigil sa pag-agos sa loob ng labinlimang minuto.“Salamat po, Ginang Rosa.”Iyon lang ang nasabi ko. Muli kong tiningnan ang puntod ng aking ina. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap… wala na siya.“N

POV ni FredricHindi ko alam kung bakit ako pinasama ng lola ko sa babaeng ito. Diyos ko… hindi pa kailanman nakasakay sa kotse ko ang isang estranghera tulad ni Mathilda.Paano kung madumihan ng kulot niyang pulang buhok ang likod na upuan? Malinis ba talaga siya para umupo sa mamahalin kong sasakyan?Naiinis ako.Buti na lang, mabait at maunawain si Paula. Hindi ako nagkamali sa pagpili sa kanya bilang nobya ko.Sa loob ng tatlong buwan naming pagiging malapit, kumbinsido akong siya na ang magiging asawa ko balang araw. Parang biro pakinggan… pero totoo, mahal ko siya.Masasabi kong si Paula ang unang babaeng nagpaunawa sa akin na maging seryoso. Dati, laro lang para sa akin ang mga babae at kagandahan.Iba si Paula. Binuksan niya ang puso ko sa pag-ibig. Naintindihan ko kung gaano kaseryoso ang isang relasyon. Maganda siya—sa mukha at sa ugali.Sayang nga lang, parang hindi siya gusto ng lola ko. Tuwing binabanggit ko kung gaano kami nagiging malapit ni Paula, malamig lang ang reak

POV ni MathildaParang hindi ako makahinga habang nakulong sa loob ng sasakyan kasama si Fredric at ang kanyang mapang-uyam na tingin na nakatitig sa akin. Hindi pa nakakatulong na punong-puno ang isip ko ng imahe ng aking maysakit na ama. Bakit kailangang maging ganito kapait ang pagsapit ko sa edad na bente?"Ayos ka lang ba, Mathilda?"Ang tanging nakakapagpatahimik sa akin ay ang pagiging palakaibigan at ang mainit na ngiti ni Gng. Rosa."Hindi ko po alam, Gng. Rosa, iniisip ko pa rin po ang tatay ko...""Iyakin."Gusto ko sanang batukan si Fredric; seryoso, lalo niya lang pinaparamdam na masama ang lagay ko. Hindi ba siya makaramdam ng kahit kaunting empatiya kahit sandali lang?"Fredric, ayusin mo ang ugali mo," muling tumingin sa akin si Gng. Rosa, "Mas mabuting sa mansyon ka muna matulog. Ipaubaya mo muna ang tatay mo sa mga nurse na naka-duty. Hahayaan nating tuluyang gumaling ang iyong ama."Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha sa aking pisngi. Dalawang buwan pa lan

POV ni FredricBwisit.Gusto kong magalit sa lola ko; paano niya naisip na itambal ako kay Mathilda? Ayaw ko mang aminin, pero parang gusto ko nang maglayas sa bahay na ito.Matagal na akong umalis kung hindi lang ako isang hamak na apo. Siguradong tuwang-tuwa si Mathilda nang marinig ang mga plano ni Lola; sigurado akong ako ang pinag-uusapan nila sa loob.Sumosobra na si Mathilda; sinasamantala niya ang pagiging malapit ni Lola sa pamilya niya para ipakasal kami ng ganito. Hindi ako mananahimik; kailangan kong makausap si Paula.Ngayon lang ako nagalit nang ganito, hindi hamak na mas matindi pa ito kaysa sa pagkadismaya ko noong iwan ako ng tatay ko; mas malala ito. At mukhang hindi talaga maganda ang araw na ito para sa akin; noong pipindutin ko na sana ang tawag sa cellphone ko, lumapit na si Lola at si Mathilda sa kotse."Iha, binalot ko na ang pagkain mo; hindi mo pa iyon nakakain."Hindi man lang nakaramdam ng guilt si Lola matapos akong itulak sa nakakainis na tagpong ito. Pat

POV ni Fredric"Dulzura, palamigin mo ang ulo mo. Hindi mo ba naiisip na napakagandang ideya nito?"Hindi ko na alam kung ilang beses nang sinabi ni Paula ang parehong bagay dahil narinig niya akong sumisigaw sa telepono."Sige, tatanungin kita kung anong klaseng 'magandang ideya' 'yan. Naiinis ako sa ugali mo, Paula. Isang oras ko nang ikinukwento ang lahat sa iyo, pero paulit-ulit pa rin ang tanong mo. Ibig kong sabihin, kung may maganda kang ideya, sabihin mo na!""Hoy, ang sungit mo naman, Young Master Fredric, pinagalitan mo ako. Pero papatawarin kita ngayon. Sa totoo lang, mahirap itong sabihin dito. Kaya, pwede ka bang pumunta rito sa akin?"Alas-siyete na ng gabi sa orasan sa dingding; masyado pang maaga kung lalabas ako ng bahay habang tensyonado ang paligid."Pupunta ako sa penthouse mo ng alas-onse; gising pa si Lola ngayon. Ayos ba?""Sige, mahal. Huwag kang magmadali; kumalma ka muna. Magbababad muna ako sa bathtub."Palaging nagagawang mapangiti ni Paula ang aking mukha

POV ni MathildaIsang katok sa pinto ang naggising sa akin ng alas-dos ng madaling araw. Sobrang kaba ang naramdaman ko, at may dahilan ito—natatakot akong baka may masamang nangyari sa aking ama. Ang balita sa gitna ng gabi ay isang bagay na hinding-hindi ko nanaisin."Opo, sandali lang."Hinawakan ko ang laylayan ng aking pijama, sinusubukang pakalmahin ang tensyong bumubugbog sa aking puso. Bumubulong ako sa aking sarili, umaasang hindi ito masamang balita tungkol kay Tatay.Isang malamig na mukha ang sumalubong sa akin pagbukas ng pinto. Nakatayo roon si Fredric at tuloy-tuloy na pumasok sa kwarto ko gaya ng ginawa niya noong alas-siyete ng gabi."Mathilda, gusto kitang pakasalan. Kalimutan mo na ang sinabi ko kanina; dapat tayong magpakasal."Isang guhit ng kidlat ang nagbigay-liwanag sa paligid na tila gustong dagdagan ang drama sa pagitan naming dalawa. Malamig ang tingin sa akin ni Fredric; ano kaya ang iniisip niya? Bakit bigla niyang gustong magpakasal sa akin?"Kailangang t

POV ni Mathilda"Napakasaya ko, Mathilda! Dapat nating sabihin ang magandang balitang ito sa tatay mo mamaya. Siguradong matutuwa siya na ang kanyang minamahal na anak ay nakatagpo na ng makakasama sa buhay. Marami tayong dapat pag-usapan. Diyos ko, Mathilda! Hindi ko ito inaasahan! Sa totoo lang, nagkaroon kami ng maliit na pagtatalo ni Fredric kagabi tungkol sa inyong kasal."Niyakap ako nang mahigpit ni Gng. Rosa. Hindi tumitigil ang pag-agos ng kanyang mga luha simula pa kanina."Opo, masaya ako na mapapasaakin si Mathilda. Napakahusay niyo po, Lola. At hihingi rin ako ng paumanhin sa nangyari kagabi. Hindi ko lang po napigilan ang sarili ko."Mukhang hindi pa kuntento si Fredric; tila dinaragdagan pa niya ng romantikong elemento ang dramang ginagawa niya; muli niya akong inakbayan at bumulong nang malambot sa kanyang lola. Hindi ako naglakas-loob na tumingin kay Fredric; alam kong bibigyan niya ako ng tinging kasing-talim ng sa isang gutom na leon.Biglang tumunog ang cellphone n

Capítulo Anterior Capítulo Siguiente

Escanea el código para leer en la APP