Mundo ficciónIniciar sesiónAstrid estava sentada sobre as pedras próximas da cachoeira. Deitou sobre as rochas e ficou a olhar o céu onde a lua já brilhava. Sorriu ao lembrar de Ragnar e da maneira doce e delicada que se referia a ela: Lua da minha vida! Fechou os olhos e recordou as últimas palavras que ele disse antes dela partir:
“







