Ang abnormal niyang pag-uugali ay nagpatibok ng puso ni Jackson. “Tiffie... Ayos ka lang ba? Hindi mo kailangang kumilos nang matigas. Kung gusto mong umiyak, gawin mo lang. Mas gaganda ang pakiramdam mo pagkatapos nito.”Pinanlakihan siya ng mata ni Tiffany. “Bakit ako iiyak? Dahil lang sa likod ni Ethan at sinasadya niyang lumapit sa akin ay maiiyak na ako? Hindi ako tatlong taong gulang. Huwag mo akong maliitin. Napi-pressure ako, o higit sa lahat, medyo na-stress. Huwag kang mag-alala, ayos lang. Subukan mo ang luto ko ngayon."Hindi siya pinaniwalaan ni Jackson. Ang kanyang abnormal na pag-uugali ay isang halimbawa ng kanyang kasalukuyang estado ng pag-iisip. Hindi rin niya napigilang pigilan ang kanyang emosyon.Naghugas siya ng kamay at tinungo ang hapag kainan. Tiningnan niya ang napakagandang sari-saring pagkain, ngunit wala siya sa mood na kumain. "Bakit? Hindi mo ba pinapansin ang pagkain ko?" Tanong ni Tiffany na parang sama ng loob. “Bihira akong magluto tapos hindi m

Kalmadong nakatayo si Alejandro sa pintuan. "Wala akong ginawa sa kanya," mahina niyang sagot. “Nasa paligid pa siya kaninang umaga. Ito si Ayashe. Kahit na gusto kong may mangyari sa kanya, papayag kaya ang mga Larks? Punong puno na ang mga kamay ko sa iyo. Paano ako magkakaroon ng oras para gawin ang anumang bagay sa kanya? Hindi ako mananagot kung ma-stroke ka.”Sa wakas ay kumalma si Don Smith nang mapagtanto niyang si Alejandro ay nagsasabi ng totoo. Tumigil siya sa paghahagis ng lahat sa kwarto. “Hanapin mo siya! Tinawagan ko ang Lark Mansion. Wala siya doon!”Pinalinis ni Alejandro ang mga tauhan sa kwarto ni Don Smith, pagkatapos ay nagtungo sa looban. Sumama si Jett at sinabing, “Ang abnormal na ugali ni Don Smith ay inaasahan sa kanyang kasalukuyang kalagayan. Pakiusap, huwag mo siyang pansinin, sir.”Nagsindi ng sigarilyo si Alejandro. "Hanapin mo si Melanie. Tingnan kung saan siya nagpunta. Hangga't wala siya, iisipin ng matanda na may ginawa ako sa kanya. Kapag nahanap

Umupo si Alejandro sa kanyang upuan at walang ekspresyong sinabi, “Inutusan ako ng matanda na huwag umalis sa tabi mo. At saka, mas mabuting manatili na lang ako, dahil magkakaroon ako ng kaunting kapayapaan at katahimikan. At saka, wala akong ganang pagsilbihan siya.”Ibinaba ni Melanie ang ulo at tumahimik. Alam niyang hindi talaga ganoon ang nararamdaman niya. Anuman ang dahilan, sa sandaling napagtanto ni Alejandro na wala nang matagal na buhay si Don Smith, palagi siyang naglilingkod sa tabi niya. Kahit na binatukan siya ni Don Smith at binatukan, hindi nagreklamo o gumanti si Alejandro; hindi man lang niya nagawang alagaan ang kanyang binti. Naisip ni Melanie na magandang pagkakataon ito para makapagpahinga siya.Isa rin itong blessing in disguise para kay Melanie—paano pa kaya mananatili si Alejandro sa tabi niya sa ospital nang maluwag sa loob?Kinaumagahan, dinala ng doktor ang mga papeles ng pahintulot para pirmahan ni Alejandro habang kinakabahang nakahiga si Melanie sa k

Nang mapanatag na si Melanie, tumingin siya kay Alejandro at sinabing, “Hindi namin maitatago kay lolo ang katotohanan. Naniniwala ako na dapat na lang nating sabihin sa kanya dahil ipinanganak na ang bata. Ang dahilan ng operasyon namin ay para mas maagang makita ni lolo ang kanyang apo. Tungkol naman sa pamilya ko... sasabihin ko sa kanila ang tungkol dito pagkatapos kong ma-discharge.” Nag-aalala si Melanie na ang kanyang pamilya ay magtungo sa ospital at magdulot ng eksena sa sandaling malaman nila. Ang pag-iisip lamang tungkol sa eksena ay nagbigay sa kanya ng mga bangungot. Ang tanging gusto niya sa sandaling iyon ay kapayapaan at katahimikan.Tumango si Alejandro. Kinuha niya ang kanyang cell phone at nag-record ng video para ipadala ito kay Don Smith, na ipinaalam sa huli na ipinanganak ang bata at kung saang ospital sila naroroon. Habang nire-record ni Alejandro ang video, pinagmasdan niyang mabuti ang mukha ng kanyang anak. Hindi siya maituturing na maganda; ang kanyang bala

3AM sa Capital. Halos walang tao sa mga lansangan, ngunit makikita pa rin dito ang liwanag ng mga neon lights. Hindi ito ang kanyang unang pagkakataon na humanga sa view ng Ayashe, ngunit iba ang pakiramdam niya ngayong gabi.Bumalik siya sa Smith Estate at pumasok siya sa kwarto ni Don Smith. Ang tuso at kakaibang matandang iyon ay hindi na siya pahihirapan muli. Tahimik siyang nakahiga doon at hindi gumagalaw.Nanatili siyang tahimik sa harap ng kama nang mahigit kalahating oras. Naging manhid ang kaninang sakit sa kanyang mga binti, ngunit wala siyang ipinakitang reaksyon. Hinatid siya ni Jett mula sa ospital. Pinagmamasdan niya si Alejandro habang nakatayo roon at alam niyang hindi nito kakayanin ang kanyang mga paa. "Sir, huwag kang tumayo diyan ng napakatagal," paalala ni Jett, hindi na niya napigilan ang kanyang sarili. "Hindi pa magaling ang mag binti mo. Mag-ingat ka, baka lumala ‘yan."Huminga ng malalim si Alejandro. “Sabihin mo sa lahat na simulan ang funeral proceedings