Sa puntong iyon, kahit si Endo at Izumi ay handa nang mamatay, hindi nila maiwasang makahinga ng maluwag habang ang mga butil ng malamig na pawis ay tumutulo sa kanilang mga noo, pagkatapos nilang ma-realize na ilang pulgada lang ang layo nila mula sa kamatayan.

Tumakbo si Takuya papunta kay Gerald at guminhawa ang loob niya nang makitang buhay pa ang dalawa. Pagkaraan ng ilang sandali ay nagsalita si Takuya, "Pwede pa rin natin silang magamit, Mr. Crawford... Hayaan na muna natin silang mabuhay sa ngayon..."

Tumango si Gerald saka niya ipinikit ang kanyang mga mata ng saglit... at hindi nagtagal, ang kanyang matinding hangarin na pumatay ay mabilis na nawala. Ngayong kalmado na siya, sinenyasan si Gerald na magtanong, “Tama ka, pero… mo nalaman ang lahat ng ito?"

“Sa sobrang ingay ninyong lahat, paanong hindi ko nalaman? Nang malaman ko ang nangyari, agad akong sumugod para makita kung ano ang nangyari!” sagot ni Takuya habang tinatapik ang kanyang dibdib habang umiiling, makiki