Pagkatapos niyang basahin ang mga mural, ipinaliwanag niya ang lahat ng natutunan niya kay Master Ghost. "…Ganoon ba. Nagtataka nga ako, Mr. Crawford, kung supernatural para sayo na makita ang higanteng barko sa mga mural... Kung tutuusin, sinasabi ng science na mismo na imposibleng makita ang ganyang sasakyan noon. Sinabi rin ng master ko na wala sa mundong ito ang barko noong una niya itong makita forty years ago,” sabi ni Master Ghost. "Oo. Kahit na hindi ito ang unang pagkakataong nakita ko ito, nagtaka pa rin ako noong nakita ko ito sa mural. Pero ngayon, naniniwala na ako na ang mga mural ay maaaring maging katibayan na ang planeta natin ay pinangungunahan ng ilang maunlad na sibilisasyon kasama ng dragon na iyon na sugatan sa ilalim ng dagat!” sagot ni Gerald. “Mukhang naniniwala ka sa mga mural na ito, Mr. Crawford. Ako at si master ay matagal nang nalilito sa dragon at sa higanteng battleship na mula sa langit. Kung tutuusin, imposibleng makita ang mga bagay na ito noon!

Habang nangyayari ang lahat ng ito, si Master Ghost naman ay nakatitig sa anim na stone tablets, pinag-iisipan niya ang interpretasyon ni Gerald sa mga mural. Nararamdaman niya na parang may mali... Makalipas ang ilang segundo, tumakbo ang isa sa mga estudyante niya bago niya sinabing, “M-master! May isang babae sa labas na sinusubukang pumasok simbahan! Paulit-ulit niyang sinasabi na gusto niyang bigyan mo siya ng reading ng kanyang buhay! Marami sa amin ang sinusubukan siyang pigilan, ngunit patuloy lang siyang lumalaban sa kanyang pagpasok! Wala... Wala kaming pagkakataon na makipaglaban sa kanya! Ang mas masahol pa ay ang katotohanan na sinabi niyang susunugin niya ang gusali kung tatanggihan mong makipagkita sa kanya!" Nakakunot ng noo si Master Ghost saka kinaway ang kanyang kamay, "Ako na ang haharap nito. Sabihin mo sa kanya na hintayin ako sa harap ng kwarto!" Umiling si Master Ghost nang makita niyang tumatakbo ang kanyang estudyante bago ito pumunta sa babae. “Sina

Bigla itong lumiwanag at ramdam ni Gerald ang kapangyarihan sa loob ng bato kahit mula sa malayo. "Nakakahanga!" tuwang-tuwa na binulong ni Gerald sa kanyang sarili. Gayunpaman, sa sandaling kukunin na sana niya ang water repellent stone, bigla niyang narinig ang tunog ng pagkalaglag ng lubid mula sa isa sa mga upper tunnels. …May tao? Makalipas ang ilang segundo, narinig ni Gerald ang hindi kilalang tao na nagsimulang dumausdos pababa sa lubid. Dahil doon, mabilis na nagtago si Gerald para makita kung sino iyon.Hindi nagtagal ay may tumalon na isang babae. Ngumiti ang babae nang makita niya ang water repellent stone at bigla siyang pumalakpak. “Nandito pala talaga ito! Sa wakas ay makakaalis na ako kapag nakuha ko na ang bato!" sabi ng babae. “…Hindi ba siya si…?” bulong ni Gerald habang patuloy niyang pinagmamasdan ang babae mula sa sulok na pinagtataguan niya. Syempre ang babaeng ito ay walang iba kundi si Yume! Pagkatapos bumaba ni Gerald sa Langvern Mountain, bum

Dahil sa kanyang matalas na pang-amoy, na-detect ni Gerald ang amoy ng nakakalason na gas na dahan-dahang binabalot ang minahan. Alam ni Gerald na ang direktang paglanghap ng kahit kaunti ng gas ay sapat na para madaling masira ang internal organs ng mga tao! Tama ang kanyang kaalaman nang biglang nahilo ng husto si Yume pagkatapos niyang maglakad ng kaunti. Mabilis na tumakbo si Gerald para alalayan siya nang makita niyang nanghihina na ito. Sinimulan agad ni Gerald ang pag-seal ng ilan sa mga vital energy path ng kanyang katawan na dumaloy sa kanyang vital organs. “Yu-yung dibdib ko… Hindi ako makahinga…” nanghihinang sinabi ni Yume habang namumutla ang kanyang mukha. “Mabuti na lang at hindi mo nalanghap ang gas na iyon... Dapat alam mo na ang hangin sa paligid ay nakakalason... Parang may taong sinadya na naglalabas ng poison gas dito! Gawin mo ang makakaya mo para hindi muna magsalita ngayon at pigilan mo ang hininga mo,” agad na pinaliwanag ni Gerald. Pagkatapos niyang

“Magkakaroon ba ng walang hanggang luha, kalungkutan, at pagdurusa? Ano..."Nanginginig ang mga labi ni Zelda habang nagsimulang bumuhos ang malamig na pawis mula sa kanyang ulo. "Paano ito nangyari?!"“Patay na si Gerald at dahil doon ay magiging matatag ang pamilyang Minshall sa future. Ito ay isang pagkakataon para sa pamilyang Minshall na baguhin ang ating kapalaran. Kaya bakit tayo magkakaroon ng iyak at pagdurusa?”Hindi makapaniwala si Zelda kaya malakas niyang ibinagsak ang papel sa mesa.“Bilisan mo tanungin mo si Jackson kung ano ang sitwasyon doon! Bakit hindi pa siya bumabalik?!" Sabi ni Zelda.Sa sandaling ito, isang berdeng nakalalasong fog ang biglang lumitaw sa kanyang paningin.May isang bata na tatawag sana nang biglang bumubula ang bibig matapos itong bumagsak sa lupa."Anong nangyayari?!"Nagulat ang lahat nang makita ito.Pagkatapos nito, parami nang paraming mga tao ang nagsimulang bumagsak sa lupa.Nagsimulang mag-panic si Zelda habang nauutal, "Ito ang